خلاصه ی کلیدی:

· در افراد دیابتی با عملکرد کلیوی پایین(eGFR  کمتر از ۳۰)، احتمال ابتلا به نارسایی کلیه بیشتر از احتمال مرگ در همان بازه زمانی است. این موضوع نشان می ‌دهد که مداخلات درمانی باید اولویت را به حفظ عملکرد کلیه بدهند.

· کاهش eGFR، سن بالا، جنس مذکر و برخی نژادها/قومیت‌ها، خطر نارسایی کلیه و مرگ را افزایش می ‌دهند.

۲۲سپتامبر ۲۰۲۵ - بر اساس نتایج یک مطالعه‌ ی کوهورت واقعی که در مجله بالینی انجمن نفرولوژی آمریکا منتشر شده است، کاهش نرخ فیلتراسیون گلومرولی تخمینی(eGFR)  با احتمال بیشتر ابتلا به نارسایی کلیه و مرگ در بزرگسالان مبتلا به دیابت مرتبط است.

دکتر کاترین آر. تاتل، مدیر اجرایی تحقیقات در مرکز سلامت Providence Inland Northwest و استاد نفرولوژی در دانشگاه واشنگتن، به همراه همکارانش گزارش دادند که ۴۰ درصد از مبتلایان به دیابت نوع ۲ و ۳۰ درصد از مبتلایان به دیابت نوع ۱ دچار بیماری مزمن کلیه می ‌شوند که آن‌ ها را در معرض خطر بالای نارسایی کلیه یا مرگ قرار می ‌دهد.

با وجود این خطر بالا، بسیاری از این بیماران از درمان ‌های نوین بهره ‌مند نمی‌ شوند. دکتر تاتل گفت: «باور رایج اما نادرست این است که بیماران پرخطر از درمان ‌های CKD سود نمی‌ برند یا دچار عوارض جانبی غیرقابل قبول می‌ شوند، به‌ ویژه درمان ‌های مؤثری مانند مهارکننده ‌های SGLT2، آنتاگونیست ‌های غیر استروئیدی مینرالوکورتیکوئید و آگونیست‌های گیرنده ی GLP-1.اما واقعیت این است که این بیماران بیشترین سود را از این درمان ها می‌ برند، چون خطر مطلق مرگ و نارسایی کلیه در آن ‌ها بسیار بالاست. بنابراین وقت آن رسیده است که این روایت تغییر کند».

دکتر تاتل و همکارانش داده‌ های ۶۱۸۷۳۹بزرگسال مبتلا به دیابت (میانگین سنی ۶۱سال؛ ۵۲ درصدزن؛ ۶۳ درصدسفیدپوست غیر‌هیسپانیک) را از پایگاه CURE-CKD بین سال ‌های ۲۰۱۳تا ۲۰۲۲بررسی کردند تا ارتباط بینeGFR  و احتمال نارسایی کلیه یا مرگ را ارزیابی کنند. میانگین HbA1c در آغاز مطالعه ۷ درصدو میانگینeGFR  برابر با ۸۵ میلی ‌لیتر در دقیقه به ازای هر ۱.۷۳متر مربع بود.

پس از میانگین پیگیری ۳.۸سال، ۴ درصد از افراد (۲۴۰۹۷ نفر) دچار نارسایی کلیه شدند و ۱۰ درصد (۶۳۱۲۸ نفر) فوت کردند. خطر تجمعی ابتلا به نارسایی کلیه در بازه ۵ ساله از ۲ درصد در افرادی باeGFR  حداقل ۹۰ به ۶۲ درصد در افرادی با eGFR بین ۱۵ تا ۲۹ افزایش یافت.

به طور کلی، افراد باeGFR  بالای ۴۵ بیشتر در معرض مرگ ناشی از هر علت بودند، اما در افراد باeGFR  زیر ۳۰، احتمال نارسایی کلیه از مرگ پیشی گرفت.

خطر نارسایی کلیه به ‌طور قابل‌توجهی در افراد با eGFR بین ۱۵ تا ۲۹ نسبت به افراد با eGFR بالای ۹۰ بیشتر بود(HR =1.67).همچنین، مردان (HR = 1.24)، افراد ۴۰ تا ۵۹ ساله (HR = 1.43)، افراد ۶۰ تا ۷۹ ساله(HR =1.13)، بزرگسالان هیسپانیک یا لاتین(HR =1.71) و بومیان هاوایی یا جزایر اقیانوس آرام(HR =1.72) نسبت به سفیدپوستان غیر‌هیسپانیک، در معرض خطر بالاتری بودند.

از سوی دیگر، خطر مرگ در افراد با eGFR بین ۱۵ تا ۲۹(HR=2.49)، افراد بالای ۸۰ سال(HR=1.15)، بومیان آمریکا یا آلاسکا(HR =1.23) و افرادی با سایر نژادها (HR =1.13) به ‌طور قابل‌ توجهی بیشتر بود.

دکتر تاتل تأکید کرد که این داده ‌ها به‌ طور دقیق خطر نارسایی کلیه و مرگ را در سطوح مختلفeGFR  نشان می ‌دهند. شناسایی این گروه‌ های پرخطر می ‌تواند به اجرای درمان ‌های مؤثرتر کمک کند. او گفت: «وقت آن رسیده است که نفرولوژی از حالت جزیره ‌ای خارج شود و مراقبت ازCKD  به سمت درمان ‌های جامع و فردمحور حرکت کند؛ درمان‌ هایی که کلیه، قلب و جان بیماران را نجات دهند».

دکتر تاتل افزود که تحقیقات آینده باید بر پایه این یافته‌ ها بنا شود تا راهبردهای درمانی بهتری برای جمعیت ‌های متنوع طراحی شود. او گفت: «مرز بعدی پزشکی دقیق در نفرولوژی، پروفایل ‌سازی بهتر خطر و فنوتیپ‌ سازی بالینی برای هدایت درمان بر اساس ویژگی ‌های فردی بیماران است.

منبع:

https://www.healio.com/news/nephrology/20250922/realworld-study-reveals-risks-for-kidney-failure-death-for-adults-with-diabetes